His








Yara aldığı zaman hemen iyileşebilen bir vücuda sahip değilim, aynı oranda ruhumda yara aldığında hızla iyileşmez. İnsan bedeni ruhuyla doğru orantıda çalışır, ruhunu hızla besleyenin bedenide hızla beslenir, yaşadığımız acı anlar bizde bir çok farklı türde etki bırakabilir örneğin, bazı yaralar ruhumuzda çok derin izler bırakır yıllar sonra karşılaşabileceğimiz türden bazı yaralarda ruhta hızla kapanır eğer çok derin değilse...
Eğer içiniz hüzünden dolmuşsa bir çocuğun elinden kaçan balonu gördüğünüz an  hüngür hüngür ağlamanıza yetebilir, yada ilk kez duyduğunuz hüzünlü bir melodi bile gözyaşlarınıza bahane olabilir, insan bedeni nankördür kocaman mutluluklara dakikalarca güldürür ufacık hüzüne saatlerce ağlatabilir.  Evrenin adaletsizliği duygularımıza kadar işlemiş, ağlamak ile gülmek eşit bile değil, yaşamak ve ölmek bu kadar gerçek iken duygular neden bu kadar anlık ve dengesiz olabilir.
Bir insanın duygusal açıdan hissizleşmesi ve acımasızlaşması mümkünmüdür sizce ?
Bu konuyla ilgili sizlerle bir deneyimimi paylaşmak istiyorum, geçtiğimiz senelerde böyle bir his kaybı yaşadım, bazı olaylara normale göre çok farklı tepkiler vermeye başladım daha doğrusu önceden güldüğüm, şaşırdığım,ağladığım yada sevindiğim konulara tepkisiz kalır oldum. Günlerce bu tepkisiz kalışlarımın farkına varamadım çok sonra fark ettim ki insan çok acı tecrübeler edindikten bir süre sonra akıtacak gözyaşı kalmadığında gülmek için sebep bulamadığında hislerini kapatmayı tercih ediyormuş.
Bizzat kendim bu durumu deneyimledim.
Şimdi yıllar sonra hislerimi geri kazandığımda ,duygularımı korumaya aldığım bir döneme girdim, ne olursa olsun olayların benim hislerimi yıpratmasını istemiyorum, çünkü inanın insan ağlayabilmeyi bile özlüyor, özellikle sulugöz olduğum için bu hislerimi kaybetmek beni bir dönem cansız bir varlıkmışım gibi hissettirdi. Bu konuda her türlü  durumu tecrübelemiş biri olarak çok temkinsiz bir hamleyle yeniden duygularımı fazlasıyla incittim. İncinen duygularımdan bedensel olarak geriye uykusuz geçen geceler sabaha şişmiş gözler tıkanmış ve silinmekten kızarmış bir burun, ve çöp tenekesinde birikmiş bir çok ıslak peçete kaldı... 
Bazen insanlar kendilerini izah etmekte güçsüz hissedebiliyor, yada kendini tam olarak açıklayamadığı veya tamamen aktarılması istenilen duygunun dışında yansıttığı oluyor,bunların hepsinin sebebi, kendi duygularını koruma isteğinden kaynaklı.

Yıllarca,okudum, yazdım,gezdim,gördüm,yaşadım sevdim.
Her duygu çok kıymetli,her his çok değerli, umarım hislerinizi kaybetmezsiniz ve sizi sevenlerin değerini bildiğiniz nice güzel seneler geçirirsiniz. 
25.04.2021 
04.18

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

İyilik.

         Evvettt yine başlıyoruz , birikenleri dökmeye. Sürekli yeni tecrübeler ekleniyor hayatlarımıza gün ve gün. Son zamanlarda farkında olduğum bir durum var. İnsanlardaki sosyal medya etkisi. Bir çok kişi sosyal medyanın ulaşılabilirlik kolaylığından ordaki herseyi gerçek sanıyor ciddiye alıyor. Gerçeklikten uzaklaşarak sanal gerçekliğe yöneliyor. Uzun süre telefon başında gereksiz videolar izleyerek yada başkaları ne yapmış diye sürekli bakarak zaman öldürüyoruz. Gün geçip giderken biz parlayan ekranlara bağımlı gibi saatlerce aynı parmak darbesiyle videoları kaydıra kaydıra başka hayatlarda dolaşıp duruyoruz. Bazen insanlara ulaşmayı kolaylaştıran sanal gerçeklik çok yanıltıcı olabiliyor, aynı aktiviteyi devamlı tekrarlayarak anlık duygu değişimlerine maruz kalıyoruz hareketli bir müzik çalan videoda modumuz aniden yükselirken acıklı bir videoya geçince birden düşüyoruz, aşırı derecede hızlı yaşadığımız bu duygu değişimi gerçek hayatlarımıza yansıyor, dur...
Devamı

Yaşa

Yaşıyoruz  bazen nerde kimle nasıl olduğunu bilmeden öylesine yaşıyoruz, bazende öyle bir yaşıyoruz ki öyle dolu dolu öyle ölesiye... Hayat her zaman adil davransa bizlere, iyiysek iyiyle olsak , kötüysek kötüyle. İmkansız mı dünyada adaletli bir yaşam dilemek..  Hangi konuda büyük büyük cümleler ettiysek, o kurduğumuz cümleleri yaşamadan ölmeyeceğiz, sanırım ilahi adalet terazisi burda bize bişeyler öğretmek istiyor. İçimizde gereksiz yere büyüttüğümüz şeylerin aslında çokta büyük olmadığını, büyük konuştuğumuz durumları yaşamadığımız için sadece gözümüzde büyüttüğümüzü , yaşayınca öğreniyoruz.  Sen ne kadar hayatla ilgili planlar yaparsan yap, kaderindekileri yaşayacaksın. Ne kadar disiplinli bir hayatın olursa olsun, bir yerde ipin ucunu bırakmak zorunda kalacaksın, hayat insana bunları öğretiyor. Dünya hayatını ge reksiz yere ciddiye aldığımızı, bişeyler için ne kadar çabalarsak çabalayalım , anlında ne yazıyorsa onu yaşamak zorunda kalacağını planlar tutmayınca öğren...
Devamı

Lost

Resim
Yeniden merhaba çok uzun zamandır yazmadığımı fark ettim sanırım hayata biraz mola verdim ağırdan almaya başladım üzerime gelen yığınla yüklerden biraz da olsa rahatlamak kafamı toplamak için böyle bir çabaya girmiş olabilirim hayat herkese istediği gibi bir yaşantıyı yaşamasına müsade etmiyor elbette bunu bizden öncekilerin hayata bakışlarından anlıyoruz keşke bende şimdi çocuk olsam der yetişkin bir birey bir çocuğun mutluluğunu gördükçe . Bazen öyle durumlar yaşarsınız ki nasıl ya bu kadarı olamaz dediğiniz noktada yutkunur ve devam eden bu akışta çok daha fazlasını anladığınız an ruhunuzun içeride can çekiştiğini fark etmeniz uzun sürmez. Hayat herkesi eşit şartlarda sınamıyor buna halk dilinde dünyanın adaletsizliği deniyor, hatta bazı insanlar aşırı ağır yüklerle sınandıklarında, yaşama dair tüm hevesinin tükendiğini belirten cümleler kullandığını görürüz.Zamanında biri varmış çok sevmiş çok bağlanmış derken ipler en sağlam dediği yerden bir bir atıvermiş onu ulu orta...
Devamı