Dağıldım biraz.

         Evvettt yine başlıyoruz , birikenleri dökmeye. Sürekli yeni tecrübeler ekleniyor hayatlarımıza gün ve gün. Son zamanlarda farkında olduğum bir durum var. İnsanlardaki sosyal medya etkisi. Bir çok kişi sosyal medyanın ulaşılabilirlik kolaylığından ordaki herseyi gerçek sanıyor ciddiye alıyor. Gerçeklikten uzaklaşarak sanal gerçekliğe yöneliyor. Uzun süre telefon başında gereksiz videolar izleyerek yada başkaları ne yapmış diye sürekli bakarak zaman öldürüyoruz. Gün geçip giderken biz parlayan ekranlara bağımlı gibi saatlerce aynı parmak darbesiyle videoları kaydıra kaydıra başka hayatlarda dolaşıp duruyoruz. Bazen insanlara ulaşmayı kolaylaştıran sanal gerçeklik çok yanıltıcı olabiliyor, aynı aktiviteyi devamlı tekrarlayarak anlık duygu değişimlerine maruz kalıyoruz hareketli bir müzik çalan videoda modumuz aniden yükselirken acıklı bir videoya geçince birden düşüyoruz, aşırı derecede hızlı yaşadığımız bu duygu değişimi gerçek hayatlarımıza yansıyor, dur...

Yaşıyoruz  bazen nerde kimle nasıl olduğunu bilmeden öylesine yaşıyoruz, bazende öyle bir yaşıyoruz ki öyle dolu dolu öyle ölesiye... Hayat her zaman adil davransa bizlere, iyiysek iyiyle olsak , kötüysek kötüyle. İmkansız mı dünyada adaletli bir yaşam dilemek..  Hangi konuda büyük büyük cümleler ettiysek, o kurduğumuz cümleleri yaşamadan ölmeyeceğiz, sanırım ilahi adalet terazisi burda bize bişeyler öğretmek istiyor. İçimizde gereksiz yere büyüttüğümüz şeylerin aslında çokta büyük olmadığını, büyük konuştuğumuz durumları yaşamadığımız için sadece gözümüzde büyüttüğümüzü , yaşayınca öğreniyoruz.  Sen ne kadar hayatla ilgili planlar yaparsan yap, kaderindekileri yaşayacaksın. Ne kadar disiplinli bir hayatın olursa olsun, bir yerde ipin ucunu bırakmak zorunda kalacaksın, hayat insana bunları öğretiyor. Dünya hayatını ge reksiz yere ciddiye aldığımızı, bişeyler için ne kadar çabalarsak çabalayalım , anlında ne yazıyorsa onu yaşamak zorunda kalacağını planlar tutmayınca öğren...

Hayat temposunda her gün yeni güne başlarken her gün yeni bir deneyim ve tecrübe dolu oluyor, bazı deneyimler karşısında başta ne yapmam gerektiğini bilemiyorum, elim kolum bağlanmış gibi çaresiz hislere kapıldığım oluyor, sonra durup düşünüyorum. En sonunda düşündüklerim karşısında bir karara vardım. En iyisi gitmek dedim, gidersen düşünmek zorunda kalmazsın, gidersen kapalı kaldığını sandığın dört duvarlı zindandan kurtulursun, zihnimdeki düşüncelerden beynimdeki hislerden kaçabilirim sandım. İşte şimdi tam olarak yola koyulma zamanıydı. Düşüncelerden kaçacağımı zannederken birden beynimi susturamadığımı fark ettim o kadar    çok şey anlattı ki ben bile kendime hayret ettim. Kaçıp kurtulacağımı sandığım şeylerin tam ortasında buldum kendimi, aniden durdum ve yol boyu susmak bilmeyen kafamın içini nasıl susturacağımı düşünmeye başladım. O an dank etti , kaçarsan kurtulamazsın bırak aksın gitsin. Bu beynimin içindeki susmayan konuşmaların sebebi yaşadıklarım karşısında duyduğu...

Bazı olayların başımıza gelmesinden ne kadar korksakta, eğer başımıza gelmesinden korktuğumuz bu olaylar bizim hayatımızı değiştirebilecekse, yeniden şekillendire bilip hayata karşı yeni bir bakış açısı kazanmamızı, yeni bir farkındalık yaşamamızı sağlayabilecekse korkumuzu bastırmanın yollarını bulabilmeliyiz. Bu hayatta yaşadığımız sürece her şey mümkün. Yaşadığımız olaylar neticesinde hissettiğimiz yoğun duyguları dengeleyebilmek adına, bu olaylara pozitif yönden bakabilmeyi öğrenmeliyiz. Hayatta her daim olumsuzluklar mümkün. Bu olumsuzluklar karşısında yapacağın analizle çıkardığın ders ,kendine kattığın tecrübe büyük önem taşıyor. Bunlar şimdi ki seni inşaa etmeni sağlayan yegane yapı taşları. Kötü bir durum yaşadığında hemen yenilgiyi kabul etme moduna geçme. Zaten hayat böyle, ne gelirse benim başıma gelir , tüm olumsuzluklar beni bulur, benim şansım yok,gibi    negatif cümleler kurma. Unutma hayata ne verirsen onu alırsın, iyiyi, umudu kendi ağzından çıkan cümlelerle ...