Dağıldım biraz.

Yaşıyoruz  bazen nerde kimle nasıl olduğunu bilmeden öylesine yaşıyoruz, bazende öyle bir yaşıyoruz ki öyle dolu dolu öyle ölesiye... Hayat her zaman adil davransa bizlere, iyiysek iyiyle olsak , kötüysek kötüyle. İmkansız mı dünyada adaletli bir yaşam dilemek..  Hangi konuda büyük büyük cümleler ettiysek, o kurduğumuz cümleleri yaşamadan ölmeyeceğiz, sanırım ilahi adalet terazisi burda bize bişeyler öğretmek istiyor. İçimizde gereksiz yere büyüttüğümüz şeylerin aslında çokta büyük olmadığını, büyük konuştuğumuz durumları yaşamadığımız için sadece gözümüzde büyüttüğümüzü , yaşayınca öğreniyoruz.  Sen ne kadar hayatla ilgili planlar yaparsan yap, kaderindekileri yaşayacaksın. Ne kadar disiplinli bir hayatın olursa olsun, bir yerde ipin ucunu bırakmak zorunda kalacaksın, hayat insana bunları öğretiyor. Dünya hayatını ge reksiz yere ciddiye aldığımızı, bişeyler için ne kadar çabalarsak çabalayalım , anlında ne yazıyorsa onu yaşamak zorunda kalacağını planlar tutmayınca öğren...

Hayat temposunda her gün yeni güne başlarken her gün yeni bir deneyim ve tecrübe dolu oluyor, bazı deneyimler karşısında başta ne yapmam gerektiğini bilemiyorum, elim kolum bağlanmış gibi çaresiz hislere kapıldığım oluyor, sonra durup düşünüyorum. En sonunda düşündüklerim karşısında bir karara vardım. En iyisi gitmek dedim, gidersen düşünmek zorunda kalmazsın, gidersen kapalı kaldığını sandığın dört duvarlı zindandan kurtulursun, zihnimdeki düşüncelerden beynimdeki hislerden kaçabilirim sandım. İşte şimdi tam olarak yola koyulma zamanıydı. Düşüncelerden kaçacağımı zannederken birden beynimi susturamadığımı fark ettim o kadar    çok şey anlattı ki ben bile kendime hayret ettim. Kaçıp kurtulacağımı sandığım şeylerin tam ortasında buldum kendimi, aniden durdum ve yol boyu susmak bilmeyen kafamın içini nasıl susturacağımı düşünmeye başladım. O an dank etti , kaçarsan kurtulamazsın bırak aksın gitsin. Bu beynimin içindeki susmayan konuşmaların sebebi yaşadıklarım karşısında duyduğu...